Dagboek

#2

#1 de uitdagingen van 2020

2020 is het jaar dat ongetwijfeld de geschiedenisboeken zal ingaan als het jaar waarin een virus het leven volledig door elkaar schudde. Het jaar waarin velen van ons zichzelf moesten heruitvinden.

Het begon in maart met een eerste lockdown. Wij hadden nooit eerder iets als een lockdown meegemaakt dus velen van ons wisten niet goed wat te verwachten. Ikzelf zag het eigenlijk wel zitten. 3 weken niets kunnen doen, het leek me zo gek nog niet. 3 weken alle tijd van de wereld hebben om even te doen waar anders nooit tijd voor is. Ik begon de eerste dagen vlijtig te tekenen en ik moet zeggen ik ben redelijk trots op wat ik heb gemaakt, gezien het feit dat ik totaal niet kan tekenen, haha! Houseparty werd uiteraard ook geïnstalleerd en we deden groepsgesprekken die in normale tijden nooit zouden plaatsgevonden hebben.

Ik nam in die drie weken ook de tijd om mijn werk als fotograaf even te evalueren. Ik schreef op wat ik deed, hoe ik het deed, wat ik nog graag zou doen, hoe ik als persoon mijn fotografie benaderde, enz… Uit die kleine evaluatie bleek dat ik mij na deze lockdown een klein beetje zou herbronnen en mij op 3 zaken zou focussen: mode, film en muziek. Aangezien film en muziek tot de culturele wereld behoren en die nog verre van heropgestart was besloot ik dus om te beginnen met de modewereld. Ik deed onderzoek naar de noden en wensen van boetieks en onafhankelijke retailers en maakte een aanbod gebaseerd op de resultaten van dat onderzoek. Ik was enorm gemotiveerd om dat aanbod aan iedere boetiek voor te stellen en maakte dus een mailinglist met de contactgegevens van alle (of toch zeker 90%) boetieks en retailers in Vlaanderen. Mijn lijst telt 1651 boetieks, dus je kan je inbeelden dat ik hier daaaagen zoet mee ben geweest.
Vol goede moed begon ik mails en berichtjes te versturen, met het idee dat ik deze keer heel wat respons zou ontvangen en ik na de lockdown vertrokken zou zijn op mijn nieuw elan. De boekingen bleven echter uit en antwoorden als “het is heel mooi en zeer interessant, maar momenteel is het voor ons pompen of verzuipen, dus misschien dat je ons best in het najaar of volgend jaar opnieuw contacteert” waren schering en inslag. Ik had even de tijd nodig om het feit dat de dagen en uren werk dat ik hierin had gestoken momenteel niet zouden renderen te verwerken.

Bij de pakken blijven zitten was natuurlijk geen optie want als je moet leven van fotografie, moet je klanten vinden die foto’s nodig hebben. Het werd me al snel duidelijk dat de ondernemingen het enorm moeilijk hadden tijdens deze crisis, iedereen ging door dezelfde storm. Dus besloot ik om mij toe te leggen op fotoshoots voor particulieren. (We zijn ondertussen al eind juni 😉 )

Tijdens de maanden juli en augustus ging ik opnieuw op onderzoek naar wat ik zou kunnen aanbieden. Ik ben niet het type fotograaf die elke week gezinsfoto’s in het park, of pasgeborenen op een schapenvelleke wil fotograferen. Niet dat ik deze zaken minderwaardig vind, absoluut niet! Ze liggen gewoon niet binnen mijn interesseveld. Ik wil zelf ook voldoening halen uit mijn werk en ik wil mezelf ook steeds opnieuw uitdagen. Na wat te surfen had ik twee stijlen gevonden die ik tegelijk heel mooi en ook uitdagend vond om uit te proberen. De jaren 40 Hollywoodstijl en fine art portretten. Ik volgde tutorials over de technische kant van de zaak, ik keek naar goede voorbeelden en probeerde te achterhalen hoe die tot stand kwamen, ik kocht cursussen van fotografen die meester zijn binnen dit genre en uiteindelijk plande ik een aantal testshoots in om deze stijlen uit te werken. (coronaproof natuurlijk!) Het was een schot in de roos, ik hield ervan deze stijlen uit te werken en ik merkte dat ik met plezier aan mijn bureau zat om de beelden te bewerken. Ik keek nog eens uren en uren aan beeldmateriaal om de benodigde Photoshop skills te leren en bij te schaven en boekte mijn eerste resultaten. Ik was er enorm tevreden over en ik wist dat ik hier verder iets moest mee doen.

Op dit moment komen we aan bij het ontstaan van mijn nieuwe Instagramaccount: @portraits.by.guillaume.decock waar ik dus enkel portretten deel en mij richt op particulieren die graag een fotoshoot willen doen of die foto’s nodig hebben om hun huis te decoreren. De bedrijven draaiden nog steeds niet op volle toeren, dus de focus op particulieren leek mij de beste keuze. Ik ging aan de slag en maakte een nieuwe brochure, enkel en alleen met de portretsessies, en begon deze te verspreiden. Iets nieuws lanceren is nooit gemakkelijk, maar na twee weken waren er toch al 4 boekingen binnengekomen. Ik kreeg terug hoop!

Enter: lockdown twee

Het leek alsof het mij gewoon niet gegund was dit jaar want bij de aankondiging van de tweede lockdown was het duidelijk dat fotograferen niet meer mogelijk zou zijn gezien het beperkte toegestane contact. Twee dagen na de persconferentie werd het inderdaad bevestigd: “Fotograferen mag enkel nog voor professionelen, fotoshoots zonder commercieel doel worden verboden.” Op slag was ik al mijn nieuwe boekingen terug kwijt… Er was nog een vijfde boeking die ondertussen ook in de lucht hing, maar deze is dus nooit gepland kunnen worden. Ik had op dat moment dus geen enkel perspectief meer.

Dan maar hopen op een nieuwe premie zeker? Of toch ander werk zoeken? Ik wist het allemaal even niet.. Hoe zou je zelf zijn?

Bij de pakken blijven zitten was ook nu geen optie dus ging ik aan het denken. Wat kan ik doen? Ik mag geen mensen fotograferen en de bedrijven hebben geen budget, hoe kan ik deze periode overbruggen? Na een beetje te hebben gebrainstormd was ik eruit dat ik iets moest aanbieden. Iets waar geen contact voor nodig was. Ik zou bijvoorbeeld zelf een tutorial kunnen maken. Maar ben ik zelf wel goed genoeg om anderen te zeggen hoe ze bepaalde zaken moeten doen? Of zitten mensen wel te wachten om te zien hoe ik bepaalde zaken doe? Te veel twijfels, dus momenteel was dit geen goed idee. Kort daarna kreeg ik een ingeving. We zitten allemaal terug thuis en horeca of handelszaken zijn gesloten. Voor de kinderen en de jonge gasten werd de herfstvakantie met een week verlengd, maar die gasten hebben niets om handen. Ik moest dus iets uitwerken om te doen, zowel voor mezelf als voor anderen en zo is mijn e-book ‘fotografeer je door de lockdown’ ontstaan. Ik zette mij terug achter mijn computer en begon uitdagingen te bedenken. Dit bleek niet simpel te zijn aangezien ik niet de eerste de beste opdrachten in mijn boek wou steken. Daarnaast was een lijst van opdrachten eigenlijk ook maar een lijst met opdrachten dus wie zou daar iets voor betalen dan? Ik moest extra’s voorzien en al snel voegde ik de inspiratiebeelden toe aan de lijst. Ook het idee voor de hashtag en de Facebookgroep volgden snel, want we hadden met z’n allen niet alleen nood aan dingen om te doen, maar ook aan een gevoel van verbondenheid. We werden namelijk veel contacten ontzegd en dan loert eenzaamheid om de hoek. Ik geloof sterk in mijn initiatief en tot op de dag van vandaag ben ik dagelijks bezig met de verspreiding van mijn initiatief en met het zoeken naar kanalen die hiertoe kunnen bijdragen. Ik hou jullie op de hoogte!

De clue van dit dagboekfragment is dat ik als fotograaf dit jaar serieus op de proef werd gesteld en mezelf meerdere keren heb moeten herpakken. Ik heb uiteraard dagen gehad waar er tranen zijn gevloeid of waar ik in een colère op de site van de VDAB zat te scrollen door jobs die ik eigenlijk niet wou doen want het gevoel dat ik mijn droom (deels) zou moeten opgeven kon ik maar moeilijk dragen. Opgeven is geen optie en de aanhouder wint!

Tot het volgende dagboekfragment!

Guillaume